Seni ne kadar sevdiğimi

​Uğur’la ilk kez okulda karşılaştık.
Aynı sınıftaydık, aynı sıraları paylaştık belki ama o zamanlar kelimeler hiç araya girmedi.
Sadece bakışlar vardı… ve söylenmemiş cümleler.

Zaman geçti.
İkimiz de içimizde bir yerlerde birbirimizden hoşlandığımızı bilerek, ama bunu sessizce taşıyarak devam ettik.
Hayat, ikimizi de başka yollara sürükledi; başka insanlar girdi hayatımıza.
Ama bazı hisler vardır, ertelenir… silinmez.

Sonra bir gün, vizeler bahanesiyle aynı ortamda yan yana geldik.
Aslında bahane sadece dersti;
gerçek olan, o ana kadar konuşmamış iki insanın sanki çoktan tanışıyormuş gibi yakınlaşmasıydı.
Gülüşler, sohbetler, o tuhaf ama sıcak samimiyet…

O sırada hayatımızdaki diğer insanlar çıkmıştı.
Ve biz… tamamen bir tesadüf gibi görünen ama zamanlaması kusursuz bir anda yeniden yan yana geldik.

Meğer doğru insan yanlış zamanda susarmış.
Doğru zaman gelince de, hiçbir şey zorlanmazmış.

Biz o zaman sevgili olduk.
Sessizce biriken hislerin, doğru anda cesarete dönüşmesi gibi.
Ve ben şimdi biliyorum ki;
bazı hikâyeler en başından yazılmış olur, sadece doğru anı bekler 🤍