🤍 Gözlerin

Gözlerine bakmayı ilk ne zaman fark ettiğimi hatırlamıyorum.
Belki konuşmadığımız zamanlarda, belki yan yana ama birbirimizden habersiz sandığımız anlarda…
Ama şimdi dönüp bakınca biliyorum;
bazı bakışlar en başından tanıdık olur.

Gözlerin konuşmayı hiç sevmediğimiz şeyleri bile anlatıyor.
Bazen sadece gülümsüyorlar, bazen de her şeyden önce geliyorlar.
Ne hissettiğini sormama gerek kalmadan,
cevaplarını hep orada buluyorum.

Kalabalıkta olsak bile,
göz göze geldiğimiz an dünya biraz yavaşlıyor.
Sesler kısılıyor, zaman duruyor gibi oluyor.
O anlarda anlıyorum;
benim için önemli olan tek yer, baktığın yer.

Gözlerin bana hep güveni hatırlatıyor.
Yanındayken hiçbir şeyi açıklamak zorunda kalmamak gibi…
Sadece bakıp anlaşabilmek gibi.
Belki de bu yüzden,
en çok sustuğumuz anlarda bile seni en net ben görüyorum.

Bazen düşünüyorum;
eğer her şey bir gün unutulsa bile,
gözlerine bakarken hissettiğim o duygu kalır mı diye.
Ve cevabı hep aynı:
Evet, kalır.
Çünkü senin gözlerinde,
benim sana dair en saf hislerim yaşıyor.